• Dwight Gefferie

Ondanks & dankzij alles ben ik geworden wie ik ben

Ik heb de afgelopen weken weer thuis gewoond. Thuis bij m’n moeder. Een overbruggingsperiode naar mijn huidige woning. Ik keek tegen die weken op. Niet omdat mijn moeder en ik elkaar niet kunnen luchten. Sterker nog, we hebben nagenoeg nooit een discussie en al helemaal geen ruzie. Dat was vroeger anders. We waren de personificatie van Tom & Jerry. Ik was bang dat we weer terug zouden vallen in oude slechte gewoontes. Maar ik heb het grootste en meest onverwachte cadeau gekregen.


Ondanks

Wat mijn moeder voor mij, mijn broertje en zus heeft opgeofferd is te vergelijken met de heldendaden van Hercules. Terwijl zij door haar persoonlijke strubbelingen ging, zorgde zij ervoor dat het schip op koers bleef. Toch heb ik haar het een en ander kwalijk genomen. Ik vond dat zij slecht communiceerde. Als ik vroeg waarom iets niet mocht en dat vroeg ik vaak, dan luidde haar antwoord: “omdat ik dat zeg”. Ik vertaalde dat naar; als jij niet de moeite neemt om het uit te leggen, dan neem ik niet de moeite om te luisteren. Een concept waarbij ik uiteindelijk altijd aan het kortste eind trok. Maar bij de eerstvolgende “omdat ik dat zeg”, speelde mijn Oost-Indische doofheid in ene weer op.

Ik heb vroeger weleens gedacht: ondanks alles wat je niet was, ben ik geworden wie ik ben

De basis van de verhitte discussies tussen mij en mijn moeder, lag aan het feit dat zij niet wilde uitleggen waarom dingen op haar manier moesten, onze persoonlijkheden verschilden en we kunnen beide temperamentvol zijn als we ons onbegrepen voelen. Helaas voelden wij ons vaak onbegrepen door elkaar. Ik heb vroeger weleens gedacht: ondanks alles wat je niet was, ben ik geworden wie ik ben. Mijn liefde voor mijn moeder is diep, heel diep. Maar naarmate ik ouder werd, creëerde ik emotionele afstand van haar. Hopend dat ze ooit zou veranderen. Dit mechanisme zorgde voor kunstmatige vrede, maar geen peace of mind.


Dankzij

Ik werd ouder, zachter en een klein beetje wijzer. De behoefte om te connecten met mijn moeder werd sterker. Maar de oude triggers zaten er nog. Althans, ik had de neiging om te reageren zoals vroeger. Geïrriteerd en vol onbegrip. Ik kon het gelukkig intern met mezelf oplossen, maar ik wilde die gevoelens niet meer hebben. Ik wilde weer van haar genieten zoals toen ik 8 jaar oud was en verliefd op haar werd als ze mooie kleding aan had of net van de kapper kwam. Ik besloot daarom om haar opnieuw te leren kennen. Haar niet alleen meer te zien als mijn moeder, maar ook als een kind, een puber en een jonge vrouw. Doordat ik een paar weken moest overbruggen totdat ik weer mijn eigen woning had, zaten we met elkaar opgescheept.

Maar toen ik als 36 jarige man weer thuis bij mijn moeder zat, voelde ik mij op een fijne manier weer een kind

Praten, veel praten. Ik stelde haar vragen over hoe zij was en zich voelde als kind, toen ze voor het eerst verliefd werd en wanneer zij haar hart voor het eerst brak. Ik zag dat mijn moeder genoot om mijn moeder te zijn. En ik genoot van mijn rol als zoon. Daar lag deels de essentie van de moeilijke fase die wij hebben gehad in mijn jeugd. Ik wilde de rol als kind niet innemen, omdat ik vond dat dingen anders moesten. We streden om dezelfde plek. De plek van ouder zijn. Maar toen ik als 36 jarige man weer thuis bij mijn moeder zat, voelde ik mij op een fijne manier weer een kind. Onze gesprekken hebben mij prachtige inzichten gegeven over wie deze vrouw is. Een soldaat met wie je aan het front wilt staan. De spreekwoordelijke rots in de branding. Een vrouw die alles heeft gegeven. Ik besefte toen dat alles wat ik ben en heb, dankzij haar is. Mama ik zie je. Je bent prachtig!


148 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven

De laatste dag van het jaar is het startschot voor het begin van ‘the new you’. Er worden goede voornemens gecreëerd die, volgens onderzoek, rond 12 januari alweer verbroken worden. De beloftes die we

Never change a winning team zeggen ze, maar ik twijfel of wij nog wel in hetzelfde team zitten. Teamgenoten motiveren elkaar of geven elkaar een oppeppende schop onder de kont. Jij trapt mij naar de g

“Net wanneer het gezellig wordt, duikt hij weer op hoor… Onze grote ‘vriend’ Logica a.k.a De zweerspons. Ik ben niet de gezelligste, maar ik zorg er wel voor dat er geen chaos ontstaat, zegt Logica tr